هر آمریکایی که در 25 سال گذشته زندگی کرده باشد، مفهوم «حلقه بدهی بی‌پایان» را درک می‌کند. به عنوان مثال، کسری‌های بزرگ دولتی منجر به افزایش نرخ بهره می‌شود که دولت را مجبور به پرداخت هزینه‌های بیشتر برای وام‌گیری می‌کند و همچنین به نجات بانک‌هایی که اوراق قرضه معیوب دارند، می‌انجامد و این امر آنها را در بدهی بیشتری غرق می‌کند. این چرخه ادامه دارد. در 25 سال آینده، نوع جدیدی از حلقه‌های بی‌پایان به دلیل تغییرات اقلیمی و افزایش دماهای جهانی ظهور خواهد کرد. اگر دولتی یا شهری در تگزاس با بودجه محدود و خطرات اقلیمی مواجه شود، پول‌های آماده‌سازی برای فاجعه به پرداخت بدهی‌ها اختصاص می‌یابد. و زمانی که فاجعه حتمی رخ دهد، دولت مجبور به وام‌گیری بیشتر برای بهبود وضعیت می‌شود، معمولاً با نرخ‌های بهره بالاتر، که توانایی آن را برای سرمایه‌گذاری در تدابیر پیشگیری از فاجعه بعدی کاهش می‌دهد. این وضعیت را می‌توان «حلقه اقلیمی بی‌پایان» نامید. مطالعه‌ای که در مجله «ساينس» منتشر شده، به مثال اخیر جامائیکا می‌پردازد. دولت این کشور در طول یک دهه بدهی‌های خود را از 144% تولید ناخالص داخلی در سال 2013 به 65% در سال 2024 کاهش داده است. این کار به هزینه‌ای معادل 3.1 میلیارد دلار در سال نیاز داشت که شش برابر هزینه‌های آن برای جاده‌ها و پل‌ها و سایر زیرساخت‌های در معرض خطر فاجعه بود. اما این امر منجر به ارتقای رتبه اعتباری آن شد و در سپتامبر 2025، آژانس «استاندارد اند پورز» به آن رتبه «بی بی» داد که بالاترین رتبه در تاریخ این کشور است و چشم‌انداز «مثبت» را برای آن تعیین کرد. اما رتبه‌های اعتباری نمی‌توانند طوفان‌ها را متوقف کنند. یک ماه پس از ارتقا، طوفان میلیسا با درجه پنج جامائیکا را تحت تأثیر قرار داد و تلاش‌های مالی آن را تضعیف کرد. خسارات به 12.2 میلیارد دلار رسید که معادل 57% تولید ناخالص داخلی جامائیکا بود. بیمه فاجعه در جامائیکا عملاً مفید نبود، زیرا این کشور اوراق قرضه فاجعه و بیمه‌ای مبتنی بر شاخص‌های طوفان داشت، اما ارزش اوراق قرضه فاجعه تنها 150 میلیون دلار بود و بیمه تنها 92 میلیون دلار پرداخت کرد که کمتر از 2% خسارات را پوشش می‌دهد. برای پوشش باقی‌مانده، وام‌گیری لازم بود و هزینه‌های بدهی از 3.1 میلیارد دلار به بیش از 3.7 میلیارد دلار افزایش یافت و فاصله بین پرداخت بدهی‌ها و حفاظت از کشور در برابر طوفان‌های آینده گسترش یافت. دو ماه پس از طوفان میلیسا، «استاندارد اند پورز» چشم‌انداز جامائیکا را از «مثبت» به «پایدار» کاهش داد. «آیوشی میشرا»، دانشمند محیط زیست در دانشگاه نورث ایسترن و یکی از نویسندگان این مطالعه گفت: «سیستم کنونی کشورها را به خاطر پرداخت بدهی‌ها پاداش می‌دهد، اما به خاطر تأمین حفاظت از خسارات پاداش نمی‌دهد. کشورها نباید مجبور باشند بین مسئولیت مالی و حفاظت از خود انتخاب کنند.» جامائیکا تنها کشور نیست که به این دور باطل وارد شده و آخرین نخواهد بود. میشرا و همکارانش حدود 35 کشور جزیره‌ای با بدهی بالا و در معرض خطر را شناسایی کرده‌اند و این گروه ممکن است با افزایش دما و تشدید فاجعه‌ها گسترش یابد. همچنین گروه بزرگ‌تری از نهادها در ایالات متحده وجود دارد که در معرض این «حلقه‌های بی‌پایان» هستند، که حدود 55 هزار نهاد در بازار اوراق قرضه 4.2 تریلیون دلاری وام می‌گیرند. مطالعه‌ای در مجله «نیچر سیتیز» نشان داد که خطر بزرگی این نهادها و همچنین دولت‌های حاکم را تهدید می‌کند که به طور ناگهانی پس از یک فاجعه، اوراق قرضه را دوباره قیمت‌گذاری کنند که منجر به دور باطل بدهی می‌شود. افزایش دما و سطح دریا به طور متوسط نرخ‌های بهره بر روی اوراق قرضه شهری را کمی افزایش می‌دهد، اما وام‌گیری برای پوشش خسارات فاجعه وضعیت مالی نهادهای شهری را مختل می‌کند. از جمله مثال‌ها، شکست آژانس بازسازی پارادایس در کالیفرنیا پس از آتش‌سوزی کمپ فایر در سال 2018 است. افزایش هزینه‌های وام‌گیری در کورپوس کریستی در میانه بحران آب نیز مثال دیگری است. آینده‌ای با دماهای بالاتر، بحران‌های بیشتری را به همراه خواهد داشت و همچنین خواسته‌های دولت ترامپ از ایالت‌ها و محلی‌ها برای تحمل بارهای بیشتر برای آماده‌سازی و بهبود فاجعه را به همراه خواهد داشت.