در حال حاضر «جنگ جهانی» در حال وقوع است که در آن میلیون‌ها مورچه هر هفته در جبهه‌های نبردی که هرگز در عناوین خبری قرار نگرفته‌اند، جان می‌بازند. این جنگ نه میان انسان‌ها، بلکه میان مورچه‌هاست، زیرا «مستعمرات فوق‌العاده» در حال نبردی شدید در شش قاره هستند. با وجود اندازه کوچکشان، این جنگ از هر جنگ انسانی که در تاریخ رخ داده، وسیع‌تر است. مورچه‌های آرژانتینی، که نوعی مهاجم هستند، از شمال آرژانتین و مناطق مجاور خود به نقاط دوردست جهان منتقل شده‌اند و در حداقل ۱۲ مستعمره بزرگ که بر روی مساحت‌های وسیع گسترش یافته‌اند، سازماندهی شده‌اند و اغلب با یکدیگر درگیر می‌شوند. در ایالات متحده، جنگ به‌ویژه در اسکندیدو، کالیفرنیا، در حال وقوع است. در اینجا، اگر علف‌های هرز را در چمن‌زارهای حومه کنار بزنید، ممکن است نوارهای باریکی از مورچه‌های مرده را ببینید که زیر آن‌ها، مورچه‌های زنده در حال جنگ با دشمنان خود هستند. یک باغ می‌تواند یک میلیون کارگر را در خود جای دهد و این گونه به‌قدری فراوان است که می‌تواند به تخریب محیط زیست و نابودی گونه‌های محلی مورچه‌ها که معمولاً مفید هستند، منجر شود. مورچه‌های آرژانتینی که با خودرو به سمت مکزیک حرکت می‌کنند، نیازی به گذرنامه برای عبور از مرز ندارند، زیرا اعضای مستعمره فوق‌العاده از طریق بو یکدیگر را شناسایی می‌کنند. در کالیفرنیا، چهار مستعمره بزرگ متخاصم از مورچه‌های آرژانتینی وجود دارد که هر کدام بر روی مساحت‌های اطراف شهر تسلط دارند و خطوط نبرد با تغییر شانس مستعمرات در طول درگیری‌های مداوم تغییر می‌کند. این جنگ‌ها ممکن است بیش از یک قرن ادامه داشته باشند. در جوامع انسانی و مورچه‌ها، طبیعت خشونت‌آمیز جنگ به اندازه جمعیت بستگی دارد. جوامع کوچک معمولاً از حملات مستقیم اجتناب می‌کنند، در حالی که جوامع بزرگ‌تر به دلیل افزایش تعداد، به جنگ‌های شدیدتری دچار می‌شوند. آیا تقسیم جهان بین جوامع مستقر به جنگ منجر می‌شود؟ به نظر می‌رسد این امر در مورد مورچه‌ها صحیح است: مستعمرات هم‌نوع هرگز در صلح زندگی نمی‌کنند و یا یکدیگر را اجتناب می‌کنند یا به یکدیگر حمله می‌کنند.